3. Køvandi illmura

Bleiv fyri kortum spurdur, um je kundi koma og geva eina hjálpandi hond við lokala fótbóltsfelgnum, sum nú er blivið eitt felags oyggjalið. Spurdi eitt sindur inn til, hvat tey manglaðu hendur til, og stutta svarið var – alt.

Mangul er bæði uppá venjarar, leikarar og hjálparfólki rundan um felagið.

Havi altíð havt eina stolta kenslu fyri fótbóltinum her á staðnum og sjálvur havi eg spælt fótbólt gjøgnum øll barna- og ungdómsárini. Eisini havi eg altíð følt eina ábyrgd av at viðvirka til, at halda fótbóltsfelagið koyrandi, á ein ella annan hátt. Fótbólturin er meira týdningarmikil enn bert leikurin á vøllinum, tað er alt hitt rundan um, felagskenslan, ið samlar fólk til eina hugnaløtu, ið hevur líka stóran týdning. Hesar løturnar kring vøllin eru av alstórum týdningin fyri trivnaðin millum fólk, ið annars ikki hittast so ofta vanligar dagar.

Men satt at siga, so er hugurin at hjálpa til við fótbóltinum als ikki til staðar longur. Hetta kemst av eini ófatiligari hending í 2013, sum je her vil greiða frá.

Eftir at TB í 2013 flutti niður úr bestu deildini, og harafturat hevði upparbeitt eina størri peningaliga skuld, bjóðaði je meg fram, at koma í onkra nevnd fyri at hjálpa til, so skútan ikki skuldi søkka við manni og mús. Je hevði ikki nakra nærmari ætlan um, hvønn nevndarsess je kundi hugsa mær, men tað endaði so við, at je á aðalfundi sjálvur triði bleiv valdur í stjórnina hjá TB. Tann eini var longu frammanundan valdur til kassameistara, og tí skuldu hinir báðir verða formaður og varaformaður. Tað hendi so tað, at sitandi formaðurin (sum bleiv afturvaldur í nevndina), frávaldi sær formanssessin vegna heilsuavmarkingar, og so var bara je eftir. Je spældi tí við tankan um at gerast formaður í landsins elsta fótbóltsfelag, og satt at siga, so hevði je eftir nakrar dagar vant meg við tankan um at gerast formaður. Je føldi meg kláran til uppgávuna og eri eisini vísur í, at je hevði megna hetta til fulnar. Je var enntá inni á gólvinum á Fótbóltssambandinum, tosaði við aðalskrivarin Virgar Hvidbro og heilsaði uppá øll hini starvsfólkini hjá FSF.

Nakrar dagar seinni varð so fundurin, har nevndirnar skuldu skipast. Táverandi formaðurin greiddi frá, at hann ikki ynskti at blíva afturvaldur sum formaður vegna heilsustøðu sína. Tí bleiv je skotin upp at gerast formaður. Je segði meg kláran til uppgávuna og væntaði eisini at øll fóru at atkvøða fyri mær sum nýggjan formann í TB.

Men tíverri, sum man so mangan hevur hoyrt her á staðnum, so trívist jantelógin og ring mura sera væl. Hetta fekk je at sanna, tá ein persónur á fundinum upplýsti, at sjálvur borgarstjórin á Tvøroyri hevði givið greið boð um, at bleiv Jens Rói Sørensen formaður í TB; ja, so fekk TB ikki eina ta einastu krónu í stuðli frá kommununi. Je fekk sum frammaná, bleiv bæði bilsin, vreiður og skuffaður samstundis.

Tað vóru fleiri við mær, sum ikki hildu, at borgarstjórin skuldi avgera, hvør gerst formaður í TB, og at hesin framferðarháttur als ikki skuldi góðtakast. Eftir at hava umhugsað støðuna, so ynskti eg ikki, at mín persónur skuldi vera til hindurs fyri, at TB fekk stuðul frá kommununi. Felagið hevði jú fitt av skuld, og var bundið av stuðlinum frá kommununi. Tí bar je meg undan, og so var bert eittast val eftir til formann, og tað var, at táverandi formaður helt fram í sessinum, hóast hann ikki vildi.

Við beiskum smakki í munninum gjørdist je so í staðin varaformaður.

Dagarnar aftaná fekk je nógvar áheitanir frá fólki, um at je ikki skuldi góðtaka hetta. Je kundi vænta góðan stuðul, um je valdi at seta meg ímóti harraboðunum av býráðsskrivstovuni, tó valdi je ikki at gera meira við málið. Je hevði varhugan av, at flestu av hinum nevndarlimunum ikki vildu ganga ímóti “ordrunum” og harvið seta stuðulin frá kommununi í vanda. Je sat í nevndini í eitt ár, og stillaði ikki upp aftur næsta aðalfund. Eg bjóði meg aldrin fram aftur.

Hetta sum hendi á hesum skipandi nevndarfundi hjá Tvøroyrar Bóltfelag í 2013 er fyri mær framvegis so ófatiligt og óverðuligt, at je tann dag í dag framvegis hveppist við, tá eg hugsi um framferðarháttin hjá borgarstjóranum í Tvøroyar kommunu um hesa hending. Kundi væl skriva fleiri síður um hvat je haldi um omanfyrinevnda málið, men velji at lata vera. Hetta kann lesarin sjálvur gera sær eina niðurstøðu um.

Hví je soleiðis eri endaður á “svarta lista” hjá borgarstjóranum veit je satt at siga ikki, men at persónliga aggi er stórt, er so heilt sikkurt. Sami maður ringdi fyri nøkrum árum síðan til mítt arbeiðspláss og klagaði meg fyri eina sarkastiska viðmerking til eina mynd á facebook. Ja, mítt arbeiðspláss varð uppringt og blandað inn í nakað, sum je sum privatpersónur geri í míni frítíð. Persónligur ágangur? Ja, so dyggiliga. Sjálvt um tað verður sagt, at almennir politikkarir skulu tola politiska sarkasmu, uttan at tað gerst ólógligt. Hugsa bara alt, sum t.d. Óli P. hevur teknað uttan at verða meldaður. Politisk sarkasma er sum øllum kunnugt púra vanlig í vesturheiminum, og finst á øllum miðlum.

Tað løgnasta av øllum er tó, at je ikki eina einastu ferð havi tosað við hendan mann í mínum vaksna lívi, ikki einaferð. Kortini skal je avmarkast í mínum dagligdegi av einum, sum hevur stóra ávirkan her á plássinum – nógv størri enn man vanliga gevur sær far um. Er tað mítt eftirnavn, sum er tað “skeiva” ? Er tað plássið, har je eri uppvaksin, sum er tað “skeiva”? Je veit ikki, je veit ikki, men je føli tað sera niðurgerandi móti mær persónliga.

Je elski hetta búplássið runt um Trongisvágsfjørð, her eri je føddur, uppvaksin og her vil je búgva, doyggja og jarðast.

MEN je finni meg ikki í hesum, je vil ikki liva í einum einaræði, har mítt talu-, skrivi- og virkisfrælsið er avmarkað, og hóttanir um klagur til arbeiðspláss/arbeiðsgevarar er gerandisdagur. Slíkur framferðarháttur skal ongantíð góðtakast, hetta má og skal enda – tess fyrr tess betri.