11. Framvegis gloymur

Var innanfyri ein túr í dag og má siga, at nýggi vegurin til Hvalbiar er framúr góður at koyra eftur. Ein breiður og slættur fyrstafloks landsvegur, sum fer at betra ferðsluviðurskiftini millum Hvalba og Trongisvág almikið.

Nýggi breiði og gamli smali hittast

Men so er tað hin “gloymdi” kilometurin, sum framvegis onki er gjørt við, og sum jeg eri vísur í, fer at enda við eini vanlukku innan stutta tíð, tá tunnilin er liðugur. Eg vænti, at allir bilførarar sum hava roynt hetta vegastrekkið geva mær rætt í, at tað kenst undarligt, tá man ferð frá breiða nýggja vegnum og inn á gamla smala vegin við plantaguna.  Hóast hetta er eitt øki, sum landið hevur ábyrdina av, so meini jeg avgjørt, at kommunan her á staðnum eigur at brúka orku uppá at varpa ljós á málið og stremba eftir at fáa landsmynduleikarinir at dagføra hetta seinasta strekkið.

Donsk ferð-vegoyggj

Jeg haldi sjálvur, at skilabesta loysnin fyri kilometurlanga forsømda strekkið hevði verið, at breiðka alt strekkið til tvær fullar koyribreytir, at flutt 50 km/t markið vestur til áraka vegin til Í Lambabyrgi og gjørt eina “vegoyggj”, sum man kennur frá smærri býum í Danmark. Sí myndina.

Á hendan hátt fáa okur ferðina niður á 50 km/t longu vesturi við avkoyringina til Lambabyrg, har bæði bygdarskeltið og vegoyggin fara at hava við sær lægri ferð víðari eystur móti bygdini. Hetta kann geva teimum, sum búgva framvið vegnum størri dagligan tryggleika, umframt tað, at ferðslan fær eitt dagført vegastrekki at koyra eftir. Ein win win støða.