Minningarorð um Trónd Nolsøe

Nú okur í vikuni hava fylgt Tróndi Nolsøe seinastu ferðina her á fold, føldi jeg, at jeg átti at skriva nakrar linjur um Trónd. Hann, sum á so mangan hátt hevur verið partur av mínum uppvøkstri og dagligdegi á Tvøroyri.

Tá jeg í 1987 sum smádrongur byrjaði at ganga til bóltvenjing á grúsvøllinum úti á Sevmýru, var Tróndur venjari hjá okum. Sum venjari fylgdi hann mínum árgangi gjøgnum øll ungdómsárini heilt til vaksnamannadeildina.

Og tað er heilt víst, at Tróndur var framúrvæl dámdur sum venjari av okum leikarum, serliga vegna hansara lætta og jaliga lyndi.

Minnini og upplivingarnar frá hesi glaðu tíð eru óteljandi. Minni og upplivingar, tá okur sum dreingir undir leiðslu av Tróndi leiktu fótbóltsdystir kring alt Føroya land.

Løturnar, tá okur allir sótu aftan fyri í Húsbúnabussinum á ferð runt Suðuroynna teljast framvegis millum mínar allarbestu løtur.

Allir túrarnir norður um fjørð í øllum veðri við gamla Smyrli/Teistanum, tá okur hildu til í aftaru salongini og spælu borðtennis og beistaðust. Ella tá okur í tímavís sótu á Sjómansheiminum og hugdu eftir Eurosport ella BOBaðu. Sunnudagar, tá vit mólu runt í SMS og ikki minst vikuskiftið, tá okur í ’92 vunnu piltadeildina móti HB vesturi í Sandavági.
Og ikki at gloyma hugnaløtuna, tá okur eftir finaluna blivu bodnir heim til ein av HBarunum og leikararnir á báðum liðunum hugnaðu sær saman. Ein løta, sum enn stendur púra klár í minninum.

Eftir finaluna í 92 í Sandavági

Hetta eru løtur, sum jeg framvegis minnist aftur á við einum brosi. Samstundis eru hetta eisini løtur, sum hava gjørt sítt til at mynda okum til teir persónar, okur eru í dag. Samanhald, hugni og blíðskapur. Alt minniligar løtur saman við Tróndi.

Nú, tá jeg siti og festi hesi orð á blað, gerist jeg tó harmur um hjartað, at tað ikki eydnaðist okum at hava ein 30-ára savningardag fyri teimum, ið vóru við í ’92. Ætlanin var at bjóða teimum, sum leiktu á HB-liðnum við. Tað var ein dreymur hjá Tróndi, og tosaði hann ofta um tað.
So seint sum í summar tosaðu Vagnur og jeg um at fáa hetta í lag, men tíverri bleiv tað ikki til nakað, áðrenn Tróndur fór frá okum.

Tíðin rennur sum streymur í á, og áðrenn man varnast, er tíðin farin undan.

”Life is a blink of an eye ’til you are no more”

Tróndur var, eins og brøðurnir Ásmund, Sigmund og Pauli, partur av lokalu haruskjótingini, Klappjaktini, í Trongisvági. Tróndur var ein sera stinnur haruskjútti og altíð taldist hann millum teir fremstu, tá harurnar blivu taldar.
Tróndur gjørdist harukongur 3 ferðir. Í 1987 vann Tróndur heiðurin við heili 13 harum. Sera fáir skjúttar hava megnað at skotið so nógvar harur ein dag.

Tá jeg slapp við at skjóta harur fyrst í 90’unum, var Tróndur altíð ein av teimum, man roknaði við fór at liggja í toppinum. Jeg minnist, at pappa altíð plagdi at siga, at Tróndur altíð var ófatiliga heldigur, tá hann skeyt harur. Tað var sum um, at harurnar nærum av sær sjálvum komu til hansara. Pappa, sum var klappari hjá Tróndi, plagdi síðan at fortelja um ta ferðina, Tróndur fekk 5 harur upp á 10 minuttir í Buðunum. Tó vænti jeg, at tað ikki einans var hepni, men heldur stórur dugnaskapur, hegni og ágrýtni sum førdu til, at Tróndur altíð kláraði seg væl í haruskjótingini.

Felagsskapurin Klappjaktin hevur nógv at takka Tróndi fyri, tí at hann ár eftir ár var ein av teimum, sum altíð var raskur at taka myndir í fjøllunum, í Syðrutoftum og ikki minst í haruballunum.
Sum árini ganga gerist jeg eyka takksamur fyri, at hesar myndirnar eru til, og at tær á tann hátt í huganum geva okum møguleikan at sveima aftur á avmyndaðu glaðu løturnar saman í góðum selskapi.
Myndirnar liggja í dag á heimasíðuni hjá felagnum, og jeg veit, at Tróndur fegin vildi, at øll skuldu kunna síggja myndirnar og á tann hátt fáa eina kenslu av, hvussu gott samanhald Klappjaktin er við til at skapa í Trongisvági.

Soleiðis minnist jeg Trónda, smílandi og altíð klárur uppá okkurt halløj. Myndin er frá haruballinum 2016

Góði Tróndur, hóast sjúkan tyngdi teg nógv seinnu árini, vart tú prátingarsamur og í góðum lag, hvørja ferð okur hittust. Tú hevði ongar trupulleikar av at tosa opið um sjúkuna og á ein jaligan hátt fortelja hvørja neiliga ávirkan, hon hevði í tínum lívi.

Jeg fari minnast teg sum ein smílandi, fittan og fyrikomandi mann, sum hevði nógv upp á hjartað, var fullur av lívsjáttandi hugburði, og sum altíð var klárur við eini søgu, einum korttriksi ella onkum sangi.

Eisini gjørdi tú nógv fyri at gleða onnur. Jeg minnist eina jóansøku fyri fáum árum síðan, tá tú koyrdi meg inneftir. Sangurin ”Bottle of wine” hjá Bamse hoyrdist í bilhátalaranum. Jeg greiddi tær frá, at júst tann sangin dámdi mær so sera væl. Tveir dagar seinni komst tú á gátt við eini fløgu í hondini. Tú hevði syrgt fyri, at fyrrnevndi sangurin hjá Bamse var á, og at eftirsum mær so væl dámdi hendan sangin, skuldi eg eiga fløguna. Soleiðis var lyndið títt. Altíð gjørdi tú ein innsats fyri at gleða onnur.

Jeg minnist ikki, at jeg nakrantíð havi hoyrt teg tosað ringt um nakran. Tað er sjáldsamt at hitta fólk, sum hava tann eginleikan, og sum er ein tann fremsti eginleikin, okur menniskju kunnu hava.

At tú vart væl dámdur millum nógv fólk, sigur fulla kirkjan til jarðarferðina alt um.

Takk fyri títt stóra íkast her á fold og fyri tíðina tú brúkti uppá okum sum fótbóltsunglingar.

Nú, tá tíðin hjá tær var runnin, vóni eg so inniliga, at tú eisini vart greiður yvir okra stóra takksami fyri tín lut í okra uppvøkstri.

Minnini um góðu løturnar saman hava okur enn. Minni, sum eingin kann taka frá okum.

Hvíl í friði góði Tróndur. Ein vakran dag hittast okur aftur. Tá fara okur at práta víðari um fótbólt, haruskjóting og minnast aftur á stúranararleysu løtunar sum ungdómar her á Tvøroyri.

heilsan vinur tín Jens Rói